Λουτροπηγη Σταχτης

Προβολή χάρτη

ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ

Αρχέγονη ουσία δημιουργίας και κοσμογονικό σύμβολο, το νερό αποκτά δύναμη μαγική, καθαρτική, θεραπευτική και αναγεννητική. Η ακατάληπτη από τον ανθρώπινο νου δύναμή του οδηγεί στη θεοποίησή του. Στην πορεία της ιστορίας τεράστιος ο αριθμός των θεοτήτων των νερών, μεγάλος ο αριθμός των λατρειών και των τελετών που σχετίζονται με το νερό και περνούν μέσα από όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής εμπλουτίζοντάς τις παραδόσεις και τη λαογραφία του τόπου μας και ιδιαίτερα του Νομού μας , που διακρίνεται για τον υδάτινο πλούτο του.

Μετά τον ποταμόθεο Αχελώο, ο Εύηνος κρατάει σταθερά το βασιλικό σκήπτρο στην Αιτ/νία. Ποτάμι καθαρά αιτωλικό, Λυκόρμας κατά την αρχαία εποχή, ορμητικός σαν λύκος, έδειξε τις φοβερές ικανότητές του κατατρώγοντας από δυτικά τους Στρανωμίτικους κάμπους και της πεδιάδας της Τριχώνιας Πίνας. Αδιάβατος το χειμώνα, φοβερός και μεγαλοπρεπής προκαλούσε δέος στους περιοίκους, που κατέφευγαν στο καρέλι, για να περάσουν

στην αντικρινή όχθη για το Θέρμο.

Βόρεια ακολουθώντας μια μεγάλη απόσταση από Λομποτιανίτικα βουνά πολύνερος, λόγω των πολλών πηγών και των χειμάρρων που τον ενισχύουν, κατεβαίνει ανάμεσα σε κατάφυτες όχθες και βράχια ο παραπόταμος του Φίδαρη, ο Κότσαλος, τον οποίο ενισχύει με τα νερά του στα Διπόταμα, αφού ο Φίδαρης ανακόπηκε εμπλουτίζει την Ευηνολίμνης

Νότια ο άλλος παραπόταμος του Φίδαρη, ο Πόριαρης, κατεβαίνοντας κι αυτός από τα Σιμιώτικα και Περιβολιώτικα βουνά μέσα από πυκνή βλάστηση σμίγει με τον Εύηνο ανάμεσα στον Στρανωμίτικο κάτω Κάμπο και στον Πόρο.

Ανάμεσα στα τρία αυτά ποτάμια στις παρυφές των βουνοκορφών της Στράνωμας, του Μελιού και του Αη-Λιά διαμορφώθηκε μια κοιλάδα από τα Διπόταμα μέχρι το Σιμιώτικο Κάμπο, εύφορη και κατοικήσιμη, κομβικό σημείο επικοινωνίας από την αρχαία εποχή, όπως φανερώνουν τα αρχαιολογικά κατάλοιπα.

Στη νότια πλευρά της κοιλάδας σε μια κατάφυτη περιοχή εξέχουσα θέση κατέχει η Λουτροπηγή Στάχτης – Πόριαρη.

Λουτροπηγη Σταχτης

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΟΤΙΒΑΣ

Το γεφύρι της Αρτοτίβας κατασκευάστηκε ή ανακατασκευάστηκε κατά την Α΄ Ενετοκρατία 1407-1499 σε σχήμα τοξωτό και είναι λιθόκτιστο με ασβεστοκονίαμα. Βρίσκεται σε μοναδική θέση στο στενότερο σημείο του ποταμού Εύηνου λίγο πριν συναντήσει τον παραπόταμό του Κότσαλο.

Έχει άνοιγμα 22,35 μ., πλάτος 2,4 μ. και πάχος 1μ. Το οδόστρωμα από τα δύο άκρα της γέφυρας ώς την κορυφή προχωρεί με κεκλιμένα πλατύσκαλα. Η τελική επίστρωση γίνεται με καλντερίμι επιμελώς κατασκευασμένο. Συνέδεε τη Δυτική Αιτωλία με την ορεινή Ναυπακτία και Ευρυτανία μέχρι τη δεκαετία του 1950, οπότε κατασκευάσθηκε ο νέος δρόμος Θέρμου-Πλατάνου.

ΣΤΡΑΝΩΜΑ

Στράνωμα

| Εκτύπωση |

Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 600 μέτρων στις δυτικές πλαγιές του Βουνού «Κορφές» και στις βόρειες

Στράνωμα

του βουνού «Άι Λιας», της μεγάλης οροσειράς της «Παπαδιάς». Απλώνεται από την «Παλιοφυτειά» και την «Αηδόνω», μέχρι την «Παναούλα» και τα «Χτίρια».
Ανάμεσα στις «Κορφές» και τον «Άι Λια» σχηματίζεται το «Διάσελο» απ' όπου περνούσε το αρχαίο μονοπάτι για τα «Μελισσαίκα» και το «Πόργιαρι» με τα Λουτρά Στάχτης.
Η περιφέρεια της Στράνωμας βρίσκεται ανάμεσα στις περιφέρειες των χωριών: Δορβιτσά, Σίμου, Φαμίλα και βρέχεται από τρία ποτάμια (Κότσαλος, Εύηνος ή Φίδαρης, Πόριαρης). Η έκταση της ανέρχεται σε 15.621 στρέμματα.
Μέχρι τα 1833 ανήκε στην Επαρχία Κραβάρων και στη συνέχεια στην Επαρχία Ναυπακτίας. Στα 1835 στον Δήμο Ποτιδανίας, στα 1837 στον Δήμο Προσχίου, στα 1869 στον Δήμο Πυλήνης, από 1912-1990 ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1991 δημοτικό διαμέρισμα του Δήμο Πυλήνης.
Οι πρόποδες των βουνών της καταλήγουν στα δυτικά σε εύφορους κάμπους, που μέρος τους έχει καταβροχθίσει ο ορμητικός Εύηνος. Έχει ανοιχτό ορίζοντα και ορατότητα και πέραν των βουνοκορφών του Απόκουρου.
Το χωριό είναι ορεινό και οι εκτάσεις για καλλιέργεια ήταν ξερικές. Τούτο ανάγκασε τους χωριανούς να κατεβαίνουν στους εύφορους κάμπους, όπου έχτισαν αγροικίες. Αρκετοί έμειναν μόνιμα εκεί και έτσι δημιουργήθηκαν οι οικισμοί: Λιπόταμα, Άνω Κάμπος, Κάτω Κάμπος και Αουτρά Στάχτης (Πόργιαρι). Αγροοικισμοί υπήρχαν και σ' άλλα σημεία του χωριού, όπως «στου Περδικάρη».
Στην βορειοδυτική πλευρά του χωριού Στράνωμα, στην κορυφή ενός λοφίσκου απλώνεται ένα μικρό, ωραιότατο οροπέδιο "Ο Περδικάρης", εδώ ζούσαν όπως το θυμάμαι και μαρτυρούν τα μισογκρεμισμένα, εγκαταλειμμένα σπίτια, πέντε, έξι οικογένειες περιστασιακά ανά χρόνο, σύμφωνα με την κρατούσα συνήθεια να μένουν χέρσα το ήμισι των χωραφιών του χωριού ανά χρόνο, για να βόσκουν ελεύθερα τα ζωντανά και τα χωράφια να ξεκουράζονται.
Δύο δρόμοι διασχίζουν το οροπέδιο, ο ένας άρχιζε από το χωριό, δίπλα απ' τον Άϊ Νικόλα ο οποίος διέσχιζε κάθετα τις πλαγιές και πέρναγε κάτω από το Πλατανάκι, έφτανε στα Κοτρώνια, και κατέληγε στα Διπόταμα στις όχτες του Φίδαρη και στους μύλους του Μπούρμπουλα και του Πυλαρινού και ο άλλος σ' έφερνε απ' τον Κάτω Κάμπο και απ' τα Τρία Ρέματα σκαρφάλωνε στριφογυριστά στον λοφίσκο και αντάμωνε με τον πρώτο αναφερθέντα δρομίσκο εκατό μέτρα κάτω απ' το σπίτι του Κώστα Ταμπάκη.
Κατά σύμπτωση ο «Περδικάρης» αν και ανήκει γεωγραφικά στην Στράνωμα, τον κατοικούσαν τουλάχιστον άνδρες Ριγανιώτες που ήρθαν σώγαμπροι στην Στράνωμα και παντρεύτηκαν Στρανωμίτισσες γυναίκες.